بررسي عملكرد رويشي جمعيت هاي مختلف گز شاهي در اراضي شور و قليا

گز شاهي (Tamarix aphylla L. يا Tamarix articulata Vahl.) گونه اي سريع الرشد و مقاوم به شوري است كه علاوه بر استفاده هاي رايج در طرحهاي بيابان زدايي و تثبيت شن به عنوان گزينه اي مناسب به منظور زراعت چوب در اراضي بياباني و نيمه بياباني جنوب كشور مطرح مي باشد. اين تحقيق به منظور بررسي امكان توسعه كشت اين گونه در اراضي شور و قلياي حاشيه كوير مركزي ايران بر روي نهالهاي 6 جمعيت گز شاهي از استانهاي سيستان و بلوچستان (شهرستانهاي زاهدان، زهك)، يزد (شهرستان يزد)، قم (شهرستان قم)، اصفهان (شهرستان كاشان) و سمنان (شهرستان گرمسار) در قالب طرح بلوك هاي كامل تصادفي در ايستگاه تحقيقات بيابان گرمسار انجام شد. آماربرداري از نهالها در ابتدا و انتهاي سال 1391 انجام شده و شامل مشخصه هاي جوانه زني، زنده ماني، تعداد جست، قطر يقه قطورترين جست، ارتفاع و شادابي تاج بود. نتايج نشان داد كه به رغم برتري نسبي جمعيت هاي گرمسار و قم هيچ تفاوت معني داري در مشخصه هاي مزبور ميان جمعيت هاي مختلف وجود ندارد و تمام جمعيت ها از اين لحاظ از عملكردي متوسط برخوردارند. با توجه به ميزان زنده ماني و رويش نهالهاي توليدي مي توان گفت كه كاشت و پرورش گونه گز شاهي در اراضي شور و قليا و مناطق داراي زمستانهاي سرد حاشيه كوير مركزي ايران به عنوان گونه اي مناسب براي زراعت چوب توجيه پذير بوده و در اين راستا استفاده از پايه هاي دست كاشت موجود در اين مناطق از اولويت بيشتري برخوردار است.