بررسي مدل‌هاي جبري و زمين‌آماري در پهنه‌بندي بارش استان اردبيل

دو روش قطعي شامل توابع شعاع محور (آر بي اف) و روش عكس فاصله وزني (آي دي دبليو) و دو روش زمين‌آماري شامل روش كريجينگ و كوكريجينگ درون‌يابي، به منظور برآورد بارش سالانه 29 ايستگاه سينوپتيك استان اردبيل، مورد آزمون قرار گرفتند. براي اين منظور، از داده هاي ايستگاه‌هاي مختلف در سطح استان شامل 4 ايستگاه سينوپتيك، 1 ايستگاه كليماتولوژي و 24 ايستگاه باران سنجي، در يك بازه زماني 10 ساله (2005-1995)، استفاده شد. بررسي عملكرد مدل‌هاي فوق، با استفاده از روش اعتبار سنجي متقاطع و نيز شاخص‌هاي خطاي ميانگين انحراف خطا، ميانگين قدر مطلق خطا و ريشه دوم ميانگين مربع خطا، انجام گرفت. در نهايت، جهت شناسايي مناطق برآورد پايين و يا بالا برآورد هر مدل در سطوح ارتفاعي بالاتر از توزيع مكاني ايستگاه‌ها، خروجي هريك از مدل‌ها كنترل شد. نتايج نشان داد كه مدل كريجينگ نسبت به ساير روش‌ها داراي خطاي كم تري بوده و با نقشه توزيع ارتفاعي منطقه هم خواني دارد. لذا روش مذكور، به‌عنوان بهترين روش برآورد بارندگي مناطق فاقد اطلاعات با اختلاف توپوگرافيك شديد استان اردبيل، تشخيص داده شد.