نقش رويكردهاي مذاكره و اعتماد سازماني در ميزان درگيري شغلي كاركنان صنايع متوسط استان همدان

درگيري شغلي يا مشاركت كاري از سازه­هاي مهم در ادبيات و پژوهش­هاي سازماني است. هدف مقاله حاضر بررسي نقش رويكردهاي مذاكره و اعتماد سازماني در ميزان درگيري شغلي بود. روش تحقيق مورد استفاده، توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري شامل كليه كاركنان صنايع متوسط در بخش فلزات اساسي شهر همدان بود. به­شيوه تصادفي خوشه­اي، تعداد 293 نفر از كاركنان اين بخش از صنايع انتخاب شدند. ابزارهاي مورد استفاده شامل پرسشنامه رويكردهاي مذاكره مينتو- ويسمات و كالانتان (2000) با پايايي 78/0، پرسشنامه درگيري شغلي مگينسون و كلاترباك (2006) با پايايي 84/0 و پرسشنامه اعتماد سازماني شاكلي- زالابك، اليس و وينوگراد (2000) با آلفاي 87/0 بودند. براي تحليل داده­ها، از روش تحليل رگرسيون چند متغيري استفاده شد. نتايج نشان داد از بين رويكردهاي مذاكره، اعتماد، دلجويي و تصميم­گيري گروهي در كار و از بين مولفه هاي اعتماد سازماني، قابليت اعتماد، نگراني و دلواپسي وگشودگي با درگيري شغلي رابطه مثبت و معني­ داري داشتند.