روند توسعه سياسي در جمهوري اسلامي

در كشورهاي جهان سوم، به موضوع انقلاب، به عنوان يكي از راه هاي رسيدن به توسعه، توجه شده است. حال اين سوال مطرح است كه دستاورد انقلاب اسلامي از منظر توسعه سياسي، چه بوده و جمهوري اسلامي چه سياست ها و برنامه هايي را براي تحقق آن به كار بسته است؟ يافته هاي اين مقاله نشان مي دهد بعد از شكل گيري نظام جمهوري اسلامي و تثبيت نهادهاي انتخابي، دولت ها در برنامه ها و سياست هاي خود جهت گيري متفاوتي در راستاي توسعه سياسي داشته اند، اما با توجه به فاصله نسبي اين برنامه ها با آرمان هاي انقلاب اسلامي، هنوز ظرفيت هاي زيادي براي تحقق توسعه سياسي در جمهوري اسلامي وجود دارد كه به بازنگري سياست ها و جمع بندي در شرايط موجود احتياج دارد. چارچوب نظري اين مقاله رهيافت غايت گرايانه لوسين پاي است كه توسعه سياسي را وضعيتي مي داند كه كشورها پس از رسيدن به آن ويژگي هاي خاصي پيدا مي كنند كه به عنوان نشانگان تجدد و معرف توسعه سياسي مطرح است. اين رهيافت، توسعه سياسي را به معناي افزايش ظرفيت و توانايي نظام سياسي در مواجهه با مشكلات و چالش هاي پيشِ رو مي داند.