نقش وزراي شيعي در دوره سلجوقيان ايران و عراق

در دوره سلجوقيان نهاد وزارت به عنوان يك عنصر ثبات بر نيروهاي مختلف وپراكنده كه به صورت داخلي و خارجي در كار بودند نظارت مي كرد. اين نهاد بازوي كشوري حكومت به شمار مي رفت ، وزارت در دوره سلجوقي يكي از نهاد هاي جا افتاده حكومت اسلامي محسوب مي شد و وزير محور دستگاه حكومتي و از قدرت زيادي بر خودار بود وي به عنوان نايب سلطان عهده دار تمام جنبه هاي تشكيلات كشوري بود و مسوليت زيادي داشت وظايف مالي، نظامي، قضايي ، مذهبي وتشريفات از مهمترين وظايف وزير به شمار مي آمد ، شيعيان در سير آرام وتدريجي خود يكي از اهدافي را كه در ضمن مدارا با حكومت ها دنبال مي كردند دست يافتن بر مقام وزارت بعنوان يكي از بالاترين و موثر ترين نهاد هاي حكومتي بود كه با وجود مخاطراتي كه اين منصب داشت در صدد قرارگفتن براين منصب بودند ، از 64 وزيري كه از ابتداي دوره سلجوقي از زمان طغرل بيك ( 455 هـ ) تا پايان دوره طغرل سوم در سال (590 هـ ) به وزارت منصوب شدند 13 تن شيعه امامي بودند كه اولين آنها تاج الملك ابو الغنايم بود، مشهور ترين وزير شيعي انوشيروان بن خالد نويسنده كتاب « نفثه المصدور في فتور زمان الصدور و صدورالزمان الفتور » است كه يك مرتبه در دوره محمدبن ملكشاه (511 هـ ) به عنوان وزير موقت و بار دوم در سال 522 هـ در زمان محمودبن محمدبن ملكشاه به عنوان وزير و مرتبه آخر در عصرمسعودبن ملكشاه و جمعاً سه مرتبه به وزارت برگزيده شد و مهم اينكه سه وزير آخر دوره سلجوقي در زمان آخرين پادشاه سلاجقه طغرل بن ارسلان ( طغرل سوم ) هر سه شيعه مذهب بودند و پرونده وزارت پر رونق سلاجقه كه شروع كننده آن ابوالفتح رازي سالار بوژگان بود با عزالدين بن رضا، معين الدين كاشي و فخر الدين بن صفي الدين وراميني وزراي شيعي بسته شد.