اخلاق، استعاره و بازي

هدف اين نوشته آن است كه با بررسي نظريه‌ها و مدل‌هاي روان‌شناسان اخلاق و پيوند زدن اين مباحث با مفهوم «استعاره»، پيشنهادي كاربردي براي تقويت تفكر اخلاقي كودكان، از طريق بازي و ادبيات ارايه كند. ابتدا به بررسي الگوي پياژه براي رشد اخلاقي كودك مي‌پردازيم و سپس بحث را با بررسي آرا كولبرگ، از ديگر روان‌شناساني كه در قالب رويكرد شناختي، به اين موضوع نگاه كرده‌ است، دنبال مي‌كنيم. در ادامه، با بيان برخي انتقادهاي وارد بر اين رويكرد، به بررسي آرا گيليگن، از نظريه‌پردازان فمينيست، در باب نسبت رشد اخلاق و «روايت» مي‌پردازيم. سپس با طرح نكاتي درباره تعريف مفهوم استعاره، به استعاره‌هاي مفهومي و غير زباني خواهيم پرداخت. هدف از اين نكات آن است كه بتوانيم «بازي»، به ويژه «بازي وانمودي» را به عنوان نوعي استعاره مفهومي تعميم‌يافته تعريف كنيم. چنين تعريفي به ما اجازه مي‌دهد كه در چارچوب رويكرد روايت‌محور به اخلاق، به امكانات بالقوه ادبيات و بازي به عنوان يكي از مهم‌ترين سرچشمه‌هاي تقويت قوه اخلاقي كودكان بيشتر واقف شويم