نگاهي دوباره به نقش دولت در اقتصاد ايران: كاربردي از رهيافت آزمون كرانه ها

Reinvestigating the Role of Government in the Iranian Economy: An Application of the Bounds Test Approach

اين مقاله به بررسي رابطه اندازه دولت با رشد اقتصادي در ايران با بكارگيري الگوي خود رگرسيون با وقفه هاي توزيعي و استفاده از آزمون كرانه ها طي دوره (1392 -1346) پرداخته است. برخلاف ساير مطالعات انجام شده در ايران، كه بر وجود يا عدم وجود منحني آرمي (تابع درجه دوم تبيين كننده رابطه مخارج دولت و رشد اقتصادي) در اقتصاد ايران پرداخته اند، نتايج حاصل از اين تحقيق نشان مي دهدكه مخارج دولت در اقتصاد ايران از يك تابع درجه سه تبعيت مي كند. اين شكل تابعي از مخارج دولت كه اولين بار توسط آنامان (2004)، مطرح شد بدان معناست كه در كوتاه مدت و بلندمدت در اقتصاد ايران اندازه كوچك و بزرگ دولت تاثير منفي و معني دار بر رشد اقتصادي دارند، اما اندازه متوسط دولت تاثير مثبت و معني داري بر رشد اقتصادي دارد.

This paper studies the relationship between economic growth and government size of Iran using ARDL and Bounds Test Approach during 1967-2013. Opposite to other studies which concentrate on accepting or rejecting the Army Curve (an inverted U shape or quadratic curve that relates government expenditures and GDP growth) in Iran, the results of this paper show that GDP growth and government expenditures have cubic relationship. This functional form, which has been introduced by Anaman (2004) for the first time, shows that the relation between economic growth and government size are negative for low and high level of government size both in the short-run and long-run while the relationship between economic growth and government size are positive for medium level of government expenditures both in the short-run and long-run.