اثر افزودن ساكارز و دانه آفتابگردان به جيره بر عملكرد شيردهي و الگوي تخمير شكمبه در گاوهاي شيري

مطالعه حاضر براي بررسي اثر افزودن ساكارز به جيره با يا بدون دانه آفتاب گردان آسياب شده بر تخمير شكمبه و متابوليت هاي خوني و عملكرد گاوهاي اوايل شيردهي انجام شد. هشت راس گاو هلشتاين به صورت آزمايش فاكتوريل 2×2 در قالب طرح مربع لاتين 4×4 تكرار شده به جيره هاي آزمايشي شامل جيره با قند پايين (بدون ساكارز و دانه آفتاب گردان)، جيره با قند پايين و هشت درصد دانه آفتاب گردان، جيره با قند بالا حاوي چهار درصد ماده خشك ساكارز و جيره با قند بالا حاوي ساكارز با دانه آفتاب گردان اختصاص داده شدند. ساكارز و دانه آفتاب گردان جايگزين دانه ذرت شد. مصرف ماده خشك، توليد شير و درصد پروتئين، لاكتوز و مواد جامد بدون چربي شير تحت تاثير تيمارهاي آزمايشي قرار نگرفت. افزودن ساكارز به جيره موجب افزايش غلظت چربي شير (P<0.01) و توليد شير تصحيح شده بر اساس چهار درصد چربي (P<0.05) شد. هر چند كه جيره هاي آزمايشي اثر معني داري بر غلظت هاي نيتروژن آمونياكي، كل اسيدهاي چرب فرار، پروپيونات، بوتيرات، والرات و ايزووالرات نداشت، (pH (P<0.01، استات (P<0.01) شكمبه و نسبت استات به پروپيونات (P<0.1) با مصرف ساكارز افزايش معني داري نشان داد. استفاده از هشت درصد دانه آفتاب گردان در جيره افزايش غلظت تري گليسريد (P<0.05) و كلسترول (P<0.01) پلاسما را در مقايسه با جيره هاي فاقد دانه روغني به دنبال داشت. پژوهش حاضر نشان داد كه جايگزيني دانه ذرت با ساكارز ممكن است غلظت چربي شير و توليد شير تصحيح شده بر اساس چهار درصد چربي را افزايش داده و الگوي تخمير شكمبه را در گاوهاي شيري تغيير دهد.