مقايسه تطبيقي «اصل ضرر» و «قاعده لاضرر» در توجيه مداخله كيفري

A Comparative Study of the ‘Harm Principle’ and ‘la Dararawa la Dirar Rule’ in Justification of Criminal Intervention

اصل منع ايراد ضرر به غير در حقوق آنگلو-آمريكايي در ميان اصول رقيبي همچون پدرسالاري و اخلاق‌گرايي قانوني، بارها به چالش كشيده شده و توانسته است همچنان و عليرغم انتقادات وارد، به‌عنوان يك اصل موجه در مداخله دولت به توجيه چرايي تحديد آزادي‌هاي فردي در قالب يك نظام كيفري حداقلي ادامه حيات دهد. اخيراً برخي حقوقدانان مسلمان مدعي شده‌اند كه قاعده لاضرر در فقه اسلامي، ظرفيت توسعه به منظور طرح يك اصل اولي براي مداخله كيفري دولت بر مبناي اين قاعده را دارد. تحليل اصل ضرر و قاعده لاضرر و فروكاستن آن دو به اركان تشكيل‌دهنده و مدعاهاي اصلي نشان مي‌دهد كه قاعده لاضرر به دليل تفاوت مبنايي با اصل ضرر، توان مشروعيت‌بخشي به مداخله‌ كيفري را ندارد.

The “Harm Principle” in Anglo-American Law is frequently faced a strong challenge by the principles such as legal paternalism and legal moralism. It can, however, resist as a justified principle in the scope of state interventions, and has justified why individual’s liberty should be limited in terms of a minimal state. It is recently claimed that the “No Harm Rule” (la Dararawa la Dirar) in Islamic Jurisprudence can play a role just like “Harm Principle”, and restrict the state’s penal power. After reducing this principle and the rule to constitutive elements, it is found that the “No Harm Rule” has a different basis in comparison with the “Harm Principle”. Accordingly, it is not able to legitimize criminal intervention.