تاثير قارچ ميكوريزي و سيليكون بر توليداسموليت هاي سازگار در افزايش تحمل به كم آبي در كشت هيدروپونيك خيار گلخانه اي Cucumis sativa

خشكي مهمترين فاكتور محدود كننده رشد گياهان است. قارچ هاي ميكوريزي قادرند اثرات نامطلوب خشكي را در گياهان با بهبود روابط آبي و جذب بهتر آب و فسفر تعديل بخشند. از طرفي سيليكون با بهبود وضعيت آب در خاك به عنوان يك عامل مثبت دركاهش اثرات تنش هاي غيرزيستي و زيستي در بعضي از گياهان و مقاوم سازي آنها در برابر تنش شناخته شده است. از آنجايي كه گياه خيار در مراحل اوليه رشد نياز آبي بالايي دارد و كم آبي به شدت باعث كاهش عملكرد آن مي شود؛ اين امر سبب استفاده زياد آب در كشت هاي گلخانه اي و ايجاد بيماري هاي قارچي مي شود. از اين رو هدف از اين آزمايش بررسي و استفاده از قارچ ميكوريز آربوسكولار و سيليكون و مقايسه نقش اين دو در كاهش نياز آبي در خيار گلخانه اي تحت شرايط كاهش آب آبياري است. بدين منظور آزمايشي به صورت فاكتوريل بر پايه طرح كاملاً تصادفي با 4 تكرار با تيمارهاي سيليكون 2/0 ميلي مولار، قارچ ميكوريز آربوسكولار (Glomus intraradices) و خشكي در شرايط كشت گلخانه اي بر روي گياه خيار انجام شد. نتايج اين آزمايش نشان داد كه ميكوريز به تنهايي و به همراه خشكي باعث افزايش معني دار ميزان فسفر ميوه، ريشه و برگ گياه شد. همچنين تنش خشكي باعث افزايش معني دار ميزان پرولين، قند احيا و محلول در گياه شد. كاربرد سيليكون و اعمال تنش نيز باعث بالا رفتن مقدار قند در ميوه، برگ و ريشه گياه شد؛ كه اين افزايش در سطح 5% معني دار شد. درگياهان ميكوريزي نيز افزايش معني داري در ميزان قند محلول برگ و ريشه نشان داده شد. بطور كلي ميكوريز و سيليكون توانستند با افزايش ميزان قند و پرولين در گياه خيار، مقاومت گياه را در برابر اثرات نامطلوب تنش تعديل بخشند و عملكرد گياه را در برابر تنش افزايش دهند.