رابطه ي اميدواري و تاب آوري با بهزيستي روان شناختي در دانشجويان

بهزيستي رواني، شامل دريافت‌هاي فرد از ميزان هماهنگي بين هدف‌هاي معين و ترسيم شده با پيامدهاي عملكردي است كه در فرايند ارزيابي‌هاي مستمر به دست مي‌آيد و به رضايت دروني و نسبتا پايدار در توالي زندگي منتهي مي‌شود. هدف پژوهش حاضر، بررسي رابطه ي اميدواري و تاب آوري با بهزيستي روان شناختي در دانشجويان بود. جامعه ي آماري اين پژوهش شامل دانشجويان دانشگاه تبريز بود كه از ميان آنها تعداد 400 نفر (200 پسر، 200 دختر) به روش نمونه گيري خوشه‌اي انتخاب و از نظر اميدواري، تاب آوري و بهزيستي روان شناختي مورد ارزيابي قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از ضريب همبستگي و تحليل رگرسيون گام به گام مورد بررسي قرار گرفت. نتايج، نشان داد كه بين اميدواري و تاب آوري با بهزيستي روان شناختي رابطه ي مثبت و معنادار وجود دارد و متغيرهاي پيش بين، قادرند تغييرات بهزيستي روان شناختي دانشجويان را پيش بيني كنند. بر اساس اين داده‌ها، افرادي كه اميدواري و تاب آوري بالايي دارند از بهزيستي رواني بالايي نيز برخوردارند.