بررسي مدل شايستگي اعضاي هيات‌علمي در محيط مجازي از نظر اعضاي هيات علمي و دانشجويان (بر اساس مدل آرمانر)

يكي از موضوعاتي كه مديران و مسيولان آموزش عالي بايد به طور جدي به آن بينديشند، دانشگاه مجازي و ارايه مدلي مناسب براي ايجاد آن و تحقق يادگيري الكترونيكي در آن است. نظام آموزش عالي، از طريق توسعه دانشگاه مجازي مي‌تواند، دسترسي علاقه‌مندان به يادگيري را فارغ از قيود زمان و مكان، افزايش دهد، بلكه مي‌تواند موضوعاتي چون توسعه راهبردهاي جديد يادگيري، ارايه بهترين مطالب درسي، استفاده از بهترين اعضاي هيات علمي، آموزش و يادگيري بر اساس توانايي افراد، افزايش اثربخشي، افزايش مسيوليت فردي در يادگيري (دانشجو محوري) و تحقق جامعه يادگيرندگان و تشكيل جوامع پژوهشي را تحقق بخشد. پيداست كه در چنين نوع آموزش عالي، نقش استاد به مراتب پيچيده تر و كيفي تر مي شود. در اين پژوهش تلاش گرديد تا شايستگي هاي اعضاي هيات علمي در محيط مجازي مورد بررسي قرار گيرد. با در نظر گرفتن روش توصيفي از نوع همبستگي، و ارايه مدل مفهومي چهار سوال براي آزمودن اين مدل مورد استفاده قرار گرفتند كه براي بررسي عملي نتايج مطالعات ميداني در دانشگاه مهر البرز اجرا شد..ابزار گرداوري اطلاعات در اين پژوهش پرسشنامه است كه روايي و پايايي آن سنجيده شدو نتايج حاصل از آنها در دو مرحله بررسي گرديد. در مرحله نخست به كمك چك ليست، شايستگي هايي كه بيشترين هماهنگي را با مدل فوق داشتند تعيين و به كمك سه مولفه مورد بحث در سه بخش دسته بندي گرديد. در مرحله دوم با توجه به تفكيك شايستگي ها، پرسشنامه ميان اعضاي هيات علمي توزيع گرديد (تمامي اين افراد در حوزه يادگيري الكترونيكي فعاليت دارند) و پس از تكميل، براي تجزيه و تحليل جمع آوري شد. نتايج ضريب همبستگي حاكي از وجود ارتباط معنادار ميان مولفه‌هاي شايستگي اعضاي هيات‌علمي در محيط مجازي بود. همچنين ابعاد و مولفه‌هاي شايستگي از دو ديدگاه استادان و دانشجويان مورد بررسي قرار گرفت و از اين دو ديدگاه الويت بندي گرديد.