تحليلي بر مساعي كانت در آنالوژي اول

An Analysis on Kantʹʹs Attempts in the First Analogy

كانت در فلسفه نقادي، تلقي متفاوتي از مفهوم جوهر ارايه داده است. به ‌عقيده وي، اين مفهوم در تلقي‌هاي مابعدالطبيعي فيلسوفان پيشين، به ‌عنوان مفهومِ همواره موضوع، تحليل و تعريف شده است، حال آنكه اين تلقي، هيچ‌گونه معرفت محصلي در باب جوهرهاي طبيعي اعيان ارايه نمي‌دهد. در مقابل، كانت با طرح شاكله مقوله جوهر و لحاظ اصلي ويژه براي آن، مفهومي استعلايي از اين مقوله ارايه كرده است. بنابراين تلقي، مفهوم جوهر همواره در نسبت با زمان و به ‌عنوان يكي از مقوّم‌هاي پيشيني ذهن مورد استفاده قرار مي‌گيرد. ساختن تجربه، اتصال ضروري كيفيات در عين، حفظ هويت عين در طول زمان، يكنواختي طبيعت، حصول تصور كلي و متعين زمان و خدمت به دو اصل عليت و مشاركت، از جمله عملكردهايي است كه مفهوم جوهر و اصل ثبات جوهر در رويكرد استعلايي ذهن ايفا مي‌كند. در اين نوشتار تلاش شده است اين عمكردها تبيين و به منظور نشان دادن تاثير ابتكارات كانت بر جريان‌هاي فلسفي معاصر، با برخي از ديدگاه‌هاي معاصر در فلسفه تحليلي مقايسه شود.

Kant presents a novel interpretation of the concept of substance. Contrary to the traditional conception of substance in terms of being the object of thought and predication, he advances a functional interpretation of it in terms of construction of experience, necessary connection of qualities in the objects, and enduring identity of things. In this paper, I want justify these functions and compare them with new theories in Analytic Philosophy.