تاثير نانوسيالات در بهبود فرايند جوشش استخري

طي ساليان اخير، افزودن نانوذرات معلق در سيالات خنك‌كننده به‌عنوان راهكاري براي بهبود خواص حرارتي سيستم‌ها بسيار مورد توجه قرار گرفته است. هرچند هنوز هم نظري قطعي درباره ساوكار بهبود انتقال حرارت براي نانوذرات داخل سيال ارايه نشده است، اما پژوهشگران آزمايشات متعددي درباره قابليت كاربرد آنها انجام داده اند و نانوسيالات را نسل آينده سيالات خنك‌كننده مي دانند. از جمله زمينه هاي مهم انتقال حرارت كه با نرخ‌هاي بالاي شار سروكار دارد، جوشش است. علاوه بر پيچيدگي هاي رفتار نانوسيال، سازوكار فرايند جوشش نيز هنوز به‌درستي درك نشده است. طي يك دهه گذشته، مطالعات آزمايشگاهي گسترده‌اي درباره جوشش نانوسيالات با تغيير پارامترهاي جنس و زبري و ترشوندگي سطح گرمكن، جنس و اندازه و شكل نانوذرات، نوع سيال پايه و شرايط فشار و دما، زمان و روند انجام آزمايش و جز اين‌ها انجام شده است. در اين مقاله، ابتدا مفهوم بهبود جوشش استخري و نتايج حاصل از تاثير نانوسيالات بر شار حرارتي بحراني و انتقال حرارت جوششي مرور مي‌شود. سپس، دلايل افزايش قطعي شار حرارتي بحراني (البته با مقادير متفاوت) و نتايج متناقض انتقال حرارت جوششي با توجه به پارامترهاي زياد دخيل در فرايند مانند تغيير در خواص سطح گرمكن و خواص فيزيكي سيال پايه بررسي مي شود. در پايان، مسير آينده تحقيقات در اين زمينه با توجه به ابهامات موجود و تجهيزات آزمايشگاهي مورد نياز براي بررسي دقيق‌تر فرايند جوشش نانوسيالات ارايه مي‌گردد.