ژنراتورهاي مگنتوهيدروديناميك و چالش‌هاي استفاده از آنها براي كاهش هزينه توليد برق

از چند دهه پيش تاكنون، تقاضا براي برق به اندازه هشداردهنده‌اي بيشتر از ميزان برق توليدي افزايش يافته است. روش‌هاي فعلي توليد برق چندان كارآمد نيست و حتي ممكن است براي همگام‌شدن با افزايش ميزان تقاضا، كافي يا مناسب نباشد. از جمله روش‌هاي نوين تبديل انرژي، توليد انرژي الكتريكي از انرژي جنبشي پلاسما (گاز يونيزه‌شده) در ژنراتورهاي مگنتوهيدروديناميك يا ام. اچ. دي. مي‌باشد. در اين مقاله، با بررسي مطالعات انجام‌شده در اين حوزه، ضمن معرفي ژنراتورهاي هيدروديناميك مغناطيسي، چالش‌هاي استفاده از آنها براي كاهش هزينه توليد برق مورد بررسي قرار مي‌گيرد. در اين ژنراتورها، با جريان‌يافتن پلاسما در راستاي عمود بر يك ميدان مغناطيسي، مطابق پديده‌اي به نام فارادي، ميداني الكتريكي در جهت عمود بر دو جهت بردار جريان سيال و بردار ميدان مغناطيسي القا مي‌شود. تنها تفاوت بين ژنراتورهاي ام. اچ. دي. و چرخ‌نده، استفاده از پلاسما به‌جاي قطعات متحرك است. مزيت اصلي ژنرتورهاي ام. اچ. دي. نيز وزن نسبتاً اندك آنها در مقايسه با ژنراتورهاي متعارف است كه موجب استقبال از آنها در صنايع هوايي و دريايي شده است. بازده عملي توليد برق با استفاده از اين ژنراتورها كمتر از 60 درصد نيست. از اينرو، اهميت توليد برق با اين روش در آينده بيشتر مشخص خواهد بود.