بررسي تجربي رابطه دينداري، خودكنترلي و رفتار انحرافي

The Empirical Study of Relationship between Religiosity, Self-control and Deviant Behavior

دين با راهنمايي‌ها، احكام و قواعد خاصِ اخلاقي خود فرد را مجهز مي‌كند كه با كنترل خويشتن از برخي رفتارها امتناع كند. تقوا در معارف اسلامي معادل خودكنترلي است و خودكنترلي نيز به مثابه يك سد مستحكم در برابر گرايشات رفتاري انحراف‌آميز است. تحقيق حاضر در پي آن است تا رابطه دينداري، خودكنترلي و رفتارهاي انحرافي را در ميان دانشجويان دانشگاه مازندران بررسي كند. روش پژوهش، پيمايشي و ابزار جمع‌آوري داده‌ها پرسشنامه است. جمعيت اين تحقيق شامل كليه دانشجويان دختر و پسر دانشگاه مازندران در سال تحصيلي93-1392 است كه 416 نفر از آنان به روش نمونه گيري طبقه‌اي متناسب با حجم به‌عنوان نمونه انتخاب شده و مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. تحليل داده‌ها نشان مي‌دهند: خودكنترلي و دينداري با رفتارهاي انحرافي رابطه معكوس و معناداري دارد، اما بين دينداري و خودكنترلي رابطه معناداري مشاهده نشده است. به عبارت ديگر، مي‌توان چنين استنباط كرد كه خودكنترلي نقش واسطي در رابطه دينداري و انحراف نداشته، بلكه به‌طور مستقل بر رفتار انحرافي موثر است.