بررسي باور به تجسّد خداوند در آيين هندو و مسيحيت

با مطالعه آيين هندو و مسيحيت، به آموزه‌اي با عنوان تجسّد و تنزل جسماني خداوند برمي‌خوريم كه در نگاه نخست بسيار به هم شبيه است، زيرا هر دو آيين تاكيد دارند كه خداوند در ذات خود يگانه و متعال است، ولي در شرايطي در قالب جسم درمي‌آيد. از اين روي، برخي بدون بررسي و كاوش در ماهيت اين باور در دو آيين، آنها را شبيه به هم مي‌دانند، ولي با بررسي مفهوم تجسّد در دو آيين به اين نتيجه مي‌رسيم كه صرف نظر از شباهت ظاهري اين مفهوم، تفاوت‌هاي بنياديني نيز در ماهيت و هدف از تجسّد بين دو آيين وجود دارد. در اين تحقيق، نخست ماهيّت تجسّد خداوند در آيين هندو و مسيحيّت تبيين شده و سپس با هم مقايسه شده‌ است و در نهايت، اين نتيجه حاصل مي‌شود كه شباهت تا حدود زيادي ظاهري است و تفاوت‌هاي بسياري در هدف و ماهيت تجسّد خداوند در دو آيين وجود دارد. از آن جمله اينكه در مسيحيّت عيسي تنها تجسّد خداوند، به عنوان پسر خدا، يكي از اقنوم‌هاي سه‌گانه قلمداد مي‌گردد، كه تنها راه نجات بشر ايمان به اوست، چون خداوند در جسم عيسي به عنوان فديه گناه ذاتي انسان تنزل كرده است، ولي در آيين هندو خداي ويشنو تجسّدهاي متعددي دارد كه براي گسترش شريعت و غالب كردن نيكي بر بدي تجسّم يافته‌اند و پرستش و عشق به اين تجسّم‌ها يكي از راه‌هاي نجات، و نه تنها راه نجات است