مقايسه برخي از ويژگيهاي صوتي بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس با افراد طبيعي

زمينه و اهداف: مولتيپل اسكلروزيس يك بيماري نورولوژيك پيشرونده با طيف گسترده اي از تظاهرات باليني مي باشد. گفتاردرمانگران از برخي ويژگيها و علائم صوتي در تشخيص افتراقي اختلالات گفتاري استفاده مي كنند. هدف از مطالعه حاضر، مقايسه برخي شاخصهاي صوتي- تنفسي اين بيماران با افراد طبيعي در جامعه شهري اهواز است. مواد و روش ها: در يك مطالعه مقطعي تحليلي، تعداد 30 بيمار مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس به همراه 30 فرد سالم طبيعي (با دامنه سني 50-21 سال) براساس پارامترهاي فركانس پايه صوت و حداكثر مدت زمان صداسازي مورد مقايسه گرفتند. از نرم افزار Dr.speech جهت آناليز ويژگيهاي گفتاري و نرم افزار SPSS جهت تحليل داده ها استفاده شد. يافته ها: فركانس پايه صوتي در بيماران مرد و زن مولتيپل اسكلروزيس برابر (11/ 68)±53/ 130 و (12/ 33)±91/ 194 هرتز و نيز حداكثر مدت صداسازي در بيماران مرد و زن مولتيپل اسكلروزيس برابر (71/ 2)±25/ 11 و (32/ 2)±21/ 9 ثانيه مي باشد. همچنين فركانس پايه صوتي در بيماران مرد و زن سالم برابر (25/ 46)±62/ 135 و (21/ 17)±16/ 217 هرتز و نيز حداكثر مدت صداسازي آنها برابر (62/ 3)±73/ 23 و (44/ 3)±30/ 19 ثانيه مي باشد. تمامي امتيازات گروه بيمار نسبت به گروه كنترل پايين تر و داراي اختلاف معنادار بود (001/ 0>p). نتيجه گيري: بنظر مي رسد تغييرات فركانس پايه صوت و پارامتر حداكثر زمان صداسازي، دو مشخصه صوتي- تنفسي بوده كه مي توان از آنها براي تشخيص افتراقي اختلالات گفتاري بيماران مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس از افراد سالم استفاده نمود.