معناشناسي احسان در قرآن

معناشناسي به مطالعه معنا مي پردازد. «معنا» آگاهي از بافت فرهنگي و نيز رابطه يك واژه با واژگان ديگر در يك متن است. اين مقاله با استفاده از معناشناسي، بر اساس بافت زباني با بررسي روابط همنشيني و جانشيني به تحليل معنايي «احسان» صرفاً در بافت قرآن كريم مي پردازد. از همنشين هاي احسان به واژه هاي «تقوا»، «معروف» و «عدل» و از جانشين هاي احسان به واژه هاي «عمل صالح»، «بِر»، «خير»، «فضل»، «انفاق»، «صدقه»، «زكات» و از واژه هاي مقابل احسان به «ظلم» و «اسائه» توجه شده است. با استفاده از تحليل اين روابط، به معناي واقعي احسان دست مي يابيم. احسان انجام هر عمل نيكي است كه نيكي آن آشكار و مورد رغبت، همراه با تقواي نفس است و فرد آن عمل را در جايگاه شايسته اش، متناسب با ضوابط ديني و به عنوان عمل عبادي، در قالب خير جوانحي يا جوارحي و با فضل و بخشش، در راستاي شادي ديگران، تكامل نفس و تقرب به خدا انجام مي دهد.