اثربخشي درمان شناختي مبتني بر ذهن آگاهي بر كاهش تعارضات والد- فرزندي در نوجوانان

مقدمه: هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي درمان شناختي مبتني بر ذهن آگاهي بر كاهش تعارضات والد- فرزندي بود. روش: پژوهش از نوع آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري شامل كليه دانش­آموزان دختر سوم راهنمايي آموزش و پرورش تهران بود كه در سال تحصيلي 90-89 مشغول به تحصيل بودند. روش نمونه­گيري به صورت خوشه­اي چند مرحله­اي بود. تعداد 28 دانش­آموز را كه با استفاده از پرسشنامه«تعارض با والدينCT) )» نمره بالايي كسب كرده بودند انتخاب و بصورت تصادفي در دو گروه 14 نفري آزمايش و گواه گمارده شدند. براي گروه آزمايش 8 جلسه مداخله شناختي مبتني بر ذهن آگاهي انجام شد. براي تحليل داده­هاي پژوهش از آزمون تحليل كوواريانس استفاده شد. يافته­ها: نتايج آزمونANCOVA نشان داد كه درمان شناختي مبتني بر ذهن آگاهي تعارضات والد- فرزندي و ابعاد آن (پرخاشگري كلامي و پرخاشگري فيزيكي) را در دانش­آموزان به طور معناداري كاهش مي­دهد. ديگر يافته­ها حاكي از آن است كه اين درمان در افزايش توانايي استفاده از راهبردهاي استدلالي در دانش­آموزان به طور معناداري موثر بوده است. نتيجه­گيري: در مجموع يافته­هاي اين پژوهش بر اثر بخشي روش درمان شناختي مبتني بر ذهن آگاهي بر كاهش تعارضات والد- فرزند تاكيد مي­كند.