تاثير شش هفته تمرين مقاومتي همراه با مصرف مكمل جينسينگ بر توان هوازي و بي هوازي دانشجويان مرد غيرفعال

زمينه و هدف: هدف از تحقيق حاضر بررسي شش هفته تمرين مقاومتي همراه با مصرف مكمل جينسينگ (آسيايي) بر توان هوازي و بي هوازي دانشجويان مرد غيرفعال دانشگاه شاهرود بود. روش تحقيق: بدين منظور 50 دانشجو با ميانگين سني 2±19 سال و شاخص توده بدن 3± 22 كيلو گرم داوطلبانه در اين تحقيق شركت كردند. آزمودني ها به صورت تصادفي به چهار گروه شامل گروه مكمل + تمرين (13 نفر)، گروه دارونما + تمرين (13 نفر)، گروه مكمل (12 نفر) و گروه كنترل (12 نفر) تقسيم شدند. گروه هاي تمريني به مدت شش هفته، سه جلسه در هفته و طبق برنامه مدون به تمرين پرداختند. قبل و بعد از برنامه تمرين و مكمل دهي، آزمون هوازي بروس، آزمون بي هوازي وينگيت و ارزيابي تركيب بدن به عمل آمد. به منظور بررسي طبيعي بودن توزيع داده ها از آزمون كولموگروف – اسميرنف و براي استخراج نتايج، از آزمون تحليل واريانس مكرر (2×4) و t وابسته در سطح معني داري 05/ 0≥ p استفاده شد. يافته ها: اوج توان بي هوازي (p=0.02) و حداكثر توان هوازي (p=0.001) در سه گروه تجربي (مداخله) به طور معني دار بهبود پيدا كرد، در حالي كه ميانگين توان بي هوازي (p=0.12)، حداقل توان بي هوازي (p=0.09) و شاخص خستگي بين چهار گروه تفاوت معني داري (p=0.32) نداشت. نتيجه گيري: در مقايسه با تمرين مقاومتي تنها، تمرين مقاومتي همراه با مكمل جينسينگ نقش بيشتري در بهبود توان هوازي و بي هوازي افراد غير فعال دارد.