ديپلماسي دفاعي: تاملي شناختي و كاوش در مبادي

ديپلماسي دفاعي، تلاقي كاركردهاي سنتي دو عرصه مجزا يعني ديپلماسي و دفاعي است كه در دوران معاصر در نتيجه همگرايي و تقاطع مسايل و رهيافت‌هاي معرفت‌شناختي و راهبردي ايجاد شده است. اين مفهوم در دهه 1380 نيز در ايران همزمان با شكل‌گيري و آغاز روند بازسازي بنيه دفاعي كشور سازماندهي و نهادينه شده است. كمك به سياست خارجي كشور در دستيابي به منافع حياتي ملي و همچنين به ياري گرفتن ظرفيت‌ها و اصول ديپلماسي در خدمت به كارويژه‌هاي دفاعي به ويژه صيانت از تماميت ارضي، اين روند دوسويه و متقابل در هم‌افزايي سياست دفاعي و سياست خارجي را برجسته نموده است. در اين نوشتار، به بررسي ديپلماسي دفاعي در پرتو شناخت مباني، سطوح و كاركردهاي آن در رويكرد دولت‌ها و همچنين استلزام‌هاي تقويت روند طراحي و مديريت نظام‌مند ديپلماسي دفاعي كشور پرداخته خواهد شد.