جايگاه اسماء الهي در عرفان اسلامي از منظر ابن عرفي و امام خميني

اسم در عرفان از جايگاه ويژه اي برخوردار است. در عرفان نظري، هر موجودي از موجودات و هر عالمي از عوالم مظهر اسمي از اسماء الهي است. در عرفان عملي، هر حالتي از احوال موجودات و هر مرتبه و مقامي از مقامات انساني تحت تاثير يك و يا چند اسم است. در نتيجه ارتباط تمام موجودات با حق تعالي فقط از طريق اسماء امكان پذير است. و اين ارتباط اعم از ارتباط وجودي و شهودي است. اسماء، خليفه حق در ظهور مي باشند. گر چه اسماء و صفات، نسبتهاي الهي هستند و به خودي خود وجود عيني ندارند، ولي موجودات عيني وابسته به آنها مي باشند. اسم به معناي ذات حق به اعتبار صفتي از صفاتش است. اسماء الهي به افعالي، صفاتي و ذاتي همچنين به جمالي و جلالي تقسيم مي شود. اسم اعظم الله جامع تمام اسماء الهي است و انسان كامل مظهر آن است. عبادات و منازل سير و سلوك نيز تحت تاثير اسماء واقع مي شوند. مقاله حاضر به روش توصيفي _ تحليلي، به مقايسه دو ديدگاه ابن عربي و امام خميني در زمينه اسماء و كاركردهاي آن در حوزه هاي عرفان نظري و عملي مي پردازد.