بررسي كلامي لايه مندي معرفتي واداشتن ظهر و بطن قرآن

فهم و برداشت از قران ، در طول تاريخ تفسير گرفتار دو رويكرد نادرست بوده است: نخست تاويل گرايي بي ضابطه و بر داشتهاي باطني كه هيچ ارتباطي با ظاهر قران نداشته وديگر جمودبر ظواهر كتاب وسطحي نگري و عدم تعمق در آيات الهي كه به تعطيل شدن عقل در مقام فهم قران انجاميد. رويكرد سوم در بر داشت از قران ، شيوه اهل بيت عليهم السلام مي باشد كه در فهم و برداشت از قران هم بايد به ظواهر الفاظ قران و معاني ظاهري آن توجه داشت وهم تلاش كرد تا به معاني باطني آن رسيد . در اين مقاله پس از طرح هر يك از سه ديدگاه كلامي فوق ، ادله اي كه بدان استدلال شده است به تفصيل بيان شده و سپس ضمن نقد دو ديدگاه نخست ، ديدگاه سوم كه ديدگاهي جامع و شيوه عملي و قولي پيامبر صلي الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام مي باشد با ادله متقن اثبات و مورد تاكيد قرار گرفته است.