الگو و راهبردهاي شناسايي و كشف استعدادهاي درخشان در بسيج

تحقق آرمان هاي مقدس نظام جمهوري اسلامي ايران، به ويژه دست يابي به رتبه اول منطقه اي در عرصه علم و فناوري تعيين شده در سند چشم انداز بيست ساله نظام منوط به شناسايي، پرورش و هدايت استعدادهاي درخشان، توسط نهادهاي متولي، از جمله سازمان بسيج براي بسيجيان است. سوال اصلي در اين مقاله عبارت است از اين كه مناسبترين الگوي شناسايي و سنجش استعددهاي درخشان در بسيج چيست و چه ويژگي هايي دارد؟ و راهبردهاو راهكارهاي پرورش و هدايت استعدادهاي درخشان در بسيج كدامند؟ تحقيق از نوع كاربردي – توسعه اي مي باشد و روش تحقيق موردي- زمينه يابي است. مدل طراحي شده داراي هفت عنصر اصلي نظام تقدير الهي، عوامل طبيعي وذاتي در افراد مستعد ، فرايند پرورش استعدادها ،عوامل تعديل كننده شخصي پرورش استعدادها، عوامل تعديل كننده محيطي (غير شخصي) پرورش استعدادها، حوزه هاي عملكرد و مصاديق نخبگي استعدادهاي پرورش يافته و كمال قرب الهي است كه در يك نظام ارتباطي فرايندي و سيستمي باهم تعامل دارند.هم چنين با بهره گيري از ماتريس TOWS و QSPM ، توسعه فعاليت ها در انواع استعدادها،در همه اقشار و تمام سطوح، افزايش كيفيت فعاليت ها با تجارب، منابع و امكانات سازمان ها و مراكز پژوهشي، اصلاح و بهبود نظام شناسايي و پرورش استعدادها و زمينه سازي اشتغال استعدادها با توسعه مهارت هاي كارآفريني و كسب و كاربه عنوان مهمترين راهبردها انتخاب شدند.