بررسي سبك هنري قرآن كريم در به كار گيري انواع كنايه و عدول از لفظ قبيح به حسن

كاربرد كنايه به عنوان يك محور بياني سابقه اي طولاني در تاريخ زبان شناسي اقوام وملل مختلف دارد . كنايه يكي از برجسته ترين ترفند هاي هنري در زبان و نشانگر قدرت تعبير و تاثير سخن و نفوذ و اثر بخشي كلام است. قرآن كريم نيز به دلايل بلاغي و رعايت عرف رايج گفتماني مخاطبان خويش، مشحون از تعابير كنايي است و درك معاني گسترده آن كه فراتر از محدوده ظاهري الفاظ است، جز با دريافت ظرايف و نكات ادبي و بلاغي آن، به ويژه كنايه، امكان پذير نمي باشد، لذا مقاله ي حاضر ضمن بررسي اجمالي مفهوم كنايه نزد علماي بزرگ بلاغت و ارايه آماري تقريبي از كنايات قرآني و انواع مختلف آن بر مبناي متون بلاغي و تفسيري ، نمونه هايي از هرنوع ذكر نموده و با بيان دلايل بلاغي كاربرد كنايه در قرآن كريم، به اين نتيجه مي رسد كه استعمال لفظ نيكو و اعراض از كلام ناشايست، از مهم ترين اسباب اين سبك هنري در قرآن است، و در نهايت نوع يا عنوان جديدي از كنايه را در زبان عربي براي بررسي و تعيين دقيق كنايات قرآني پيشنهاد مي نمايد.