رابطه هوش هيجاني با درگيري شغلي در مديريت آينده

هوش هیجانی را می­توان توانایی درك و مهار هیجانات و احساسات خود در جهت كمك به فعالیت­های فكری،تصمیم­گیری و ارتباطی دانست. هدف اصلی از پژوهش حاضر،بررسی رابطه بین هوش هیجانی با درگیری شغلی در بین كاركنان دانشگاه های آزاد اسلامی استان زنجان می­باشد.برای این منظور، تعداد230نفر از كاركنان با روش نمونه­گیری تصادفی ساده انتخاب و مورد آزمون قرارگرفتند.ابزارسنجش شامل 2پرسشنامه می­باشد:پرسشنامه هوش هیجانی گولمن، (1998) و پرسشنامه درگیری شغلی كانونگو (1982) .­تحلیل­ها با كمك نرم­افزارspss نشان داد كه بین متغیر هوش هیجانی و درگیری شغلی كاركنان همبستگی معنی دار وجود دارد و بر اساس مؤلفه­های هوش هیجانی(خودآگاهی،خود مدیریتی،آگاهی اجتماعی و ساماندهی روابط) می­توان مدلی را برای پیش­بینی متغیر درگیری شغلی ارایه كرد. همچنین فضای كاری به طور معنادار در روابط متغیرهای مستقل خودآگاهی، خودمدیریتی، آگاهی اجتماعی و ساماندهی روابط با متغیر وابسته درگیری شغلی دخالت كرده و در آنها تغییر ایجاد می كند.