The Ethics (Ethos) of Histo

اخلاق تاريخ

اين مقاله در پي ارايه تحليل انتقادي گفته هاي هايدگر در «نامه اي در باب اومانيسم» است كه در آن اخلاق را به ethos (روح ملي) و در نهايت به زمان و تاريخ ربط مي دهد. مطلب اصلي در اين تحليل عبارت هراكليتوس يعني ?thos anthr?p?i daim?n است كه هايدگر با تكيه بر آن ادعا مي كند كه زندگي بشر (ethos) از رويداد appropriation (Ereignis) كه تقدير تاريخي ما را رقم مي زند جدايي ناپذير است. با تحليل بيشتر از طريق استناد به كار ژان لوك نانسي و جورجيو آگامبن نشان داده شده كه چگونه عبارت هراكليتوس را مي توان طور ديگر تفسير كرد و بدين ترتيب براي ما تصوري از تقدير بشر حاصل مي-شود كه توصيف كننده ادعاي هايدگر است.

This paper provides a critical analysis of Heidegger’s brief remarks in his “Letter on Humanism” in which he links ethics to ethos and ultimately to our relation to time and history. Central to this analysis is the phrase of Heraclitus, ?thos anthr?p?i daim?n, from which Heidegger claims that human living (ethos) is inseparable from the event of appropriation (Ereignis) which generates our historical destiny. Through further analysis that draws from the work of Jean-Luc Nancy and Giorgio Agamben, it is shown just how Heraclitus’s phrase can be interpreted differently and thus presents us with an idea of human destiny that serves to qualify Heidegger’s claim.