ملازمت «انسان» و «خرد» در شعر ناصرخسرو و ابوالعلا

“Attendance of man and wisdom in the poems of NaserKhosroo and Abolalae”

ميان ناصرخسرو قبادياني و ابوالعلا معري مشابهت‌هاي فكري و گرايش‌هاي مشترك مذهبي بسيار است. توجه و شوق به تجربه زندگي عقلي و وجداني كه از آثار هر دو پيداست امكان واكاوي يك موضوع مشترك در انديشه و شعر ايشان را ممكن مي‌سازد؛ به ويژه آن كه «انسان و ارتقاي حيات روحي و باطني آن» از محورهاي اساسي فكر و شعر آن دو به شمار مي‌آيد. در اين نوشتار كوشيده‌ايم تا ضمن تبيين جايگاه «خرد» در كارنامه انسان‌شناختي شعر ناصرخسرو و ابوالعلا به طرح مواضع مشترك آن‌ها در مواجهه با موضوع خرد و استخراج زمينه‌هاي همسان فكري آن دو در اين باب بپردازيم و به نظرگاه مشترك هر دو حكيم در باب ملزومات خرد يعني سخن و علم هم اشاره كنيم.

There are so many intellectuall similarities and common religious tendencies between Naser khosroo and Ablolalae. There considration and zealotry to the life experience that are abviovs in their works, makes it possible to research a common subject in their poems and thoughts. Particularly , “man and perfermant of his spiritual and virtual life” is one of the basic topics of their toughts and poems. We have tried in this orticle to introduce their common viewpoints about wisdom and also to find out common intellectual themes of these two poets and mean while illuminating the place of wisdom in anthropological workbook of Naser and Abolalae poems, and point to the common viewpoints of both sages about attendance of wisdom, that means speech and knowledge.