نفس، فطرت و اخلاق در سوره مباركه شمس

Ego, Nature and Ethics in Shams Surah

در اين مقاله تلاش مي‌شود كه بنيان‌هاي معرفتي و فطري اخلاق با تكيه‌ بر آيات قرآن، به‌ويژه سوره‌ مباركه‌ شمس روشن شود. براي فهم فطرت و اخلاق لازم است نفس را به‌عنوان موجوديتي باقي و ابدي بشناسيم. اين پژوهش با هدف شناخت بنيان‌هاي اخلاق بر اساس فطرت‌شناسي و نفس‌شناسي طرح‌شده در سوره‌ مباركه‌ شمس انجام ‌شده است. سوره‌ مباركه‌ شمس تزكيه‌ نفس را به ‌عنوان مهم‌ترين رسالت بشر معرفي و با توجه به فطرت انسان اخلاق را تنها راه تزكيه‌ نفس معرفي مي‌فرمايد. بررسي نظريات مربوط به نفس و فطرت از سوي فلاسفه و در نهايت آنچه در آيات متعدد قرآن كريم و سوره‌ مباركه‌ شمس آمده است و لزوم اخلاقي بودن افعال انسان در اين مقاله مورد توجه قرار گرفته است.

The present article tries to clarify the knowledge and natural fundamentals of ethics by emphasizing the Quran verses especially in Shams Surah. In order to understand the nature it is necessary to know the ego as an eternal and everlasting existence. The present article has been done based on egoism and ethics brought in Shams Surah. The mentioned surah introduces self-purism as the most important goals of human being and says that the nature of human ethics is to purify him.