تحليل واكنش امامان شيعه (ع) به غلو در امامت

قريب به هزار و پانصد سال تاريخ اسلام ، بيانگر آسيب هاي فراواني است كه به خاطر غاليان و رواج انديشه هاي غاليانه ، متوجه اين دين شده است . اينكه غلو چيست و شاخصه هاي آن كدامند بحث ها و چالش هاي فراواني را باعث شده و مي شود . از جمله بهترين افرادي كه مي توانند شاخصه هاي دقيقي براي اين پديده حساس ديني مشخص و نحوه برخورد با آن را تعيين كنند، معصومين (ع) مي باشند . ايشان در خصوص ورود انديشه هاي غاليانه در بدنه جامعه شيعي ، در كلام و رفتار واكنش هايي نشان داده اند كه با تكيه بر مجموعه اين رهنمودها ، مي توان به شاخصه هايي براي تمييزگفتمان غلو ونفوذ آن در منابع شيعه ، دست يافت . گونه شناسي غلو به اعتبار قضاوتهاي معصومين (ع) در خصوص انديشه هاي غاليانه در امامت و حساسيت هاي نظري و عملي ايشان از جمله مباحثي است كه درمقاله حاضر مورد توجه قرارگرفته است . رواياتي كه از غاليان به عنوان بدترين مردم ياد كرده اند يا از برابري غلو با كفر ، شرك ، ضلالت و گمراهي سخن گفته اند حساسيت نسبت به اين پديده را ، نشان مي دهد . در اين پژوهش با استفاده از روش نظريه زمينه اي (بنيادي ) با رويكردي توصيفي از طريق كدگذاري ، مقوله بندي داده ها و مقايسه مقوله ها و مضامين نسبت به يافتن شاخصه ها ي غلو در سنت و سيره معصومين (ع) و تبيين نوع واكنش ايشان، اقدام شده است . داده ها در دو جدول مهم ساماندهي شده كه نتيجه آن مي تواند زمينه سازي براي توليد فرهنگ مبارزه با غلو در ابعاد مختلف ، باشد .