تجربه احساس ناامني زنان در فضاهاي شهري

Women Insecurity Feeling Experience in Urban Public Places

هدف اين پژوهش واكاوي بسترها، دلايل و پيامدهاي احساس ناامني زنان در فضاهاي شهري به مدد تحليل كيفي است. ميدان مطالعه پژوهش، فضاهاي همگاني شهر سنندج است كه موضوع‌ها و ابعاد فضايي و تعاملي آن با استفاده از تكنيك هاي مصاحبه عميقِ فردي، مشاهده مستقيم و مشاهده مشاركتي مطالعه شده و داده هاي اين مطالعه در قالب روش نظريه‌پردازي داده بنياد تحليل شده اند. نتايج تحقيق نشان مي دهد كه احساس ناامني زنان در فضاهاي شهري سنندج محصول يك‌سري عوامل اثرگذار همچون «تنش‌هاي ساختاري» و «جامعه هراسي» و نيز برخي شرايط تسهيل‌كننده، مثل «مكان هاي پربرخورد» و «بازنمايي خود» است. زنان مورد مطالعه همچنين بر اين باورند كه احساس ناامنيِ آنها را دلايل و انگيزهاي خاصي كه در كردار و گفتار و حركات مردان قابل رويت است، تقويت مي-كند. احساس ناامني زنان پيامدهايي فردي و جمعي دارد. به‌ سبب اين احساس، زنان در سطح زندگي فردي به «تمهيدات پيشگيرانه» روي مي آورند، پيامد اين احساس ناامني در سطح جامعه نيز به شيوع و تشديد «زوال اعتماد اجتماعي» مي انجامد.

This article attempts to study the contexts, reasons and consequences of feeling insecurity among women in urban public places. The field of study is urban public places in Sanandaj. A sample is selected by theoretical-purposes sampling and they were interviewed by way of deep individual interviews. The findings show that feeling insecurity among women in urban public places is due to causes like “structural tensions” and “sociofobia” as well as circumstances such as “violent places” and “self-representation”. Women also believe that their insecurity feelings are amplified by specific reasons and motivations visible in men words, behaviors and gestures. The most important of these reasons/motivations are: "appetence of relation" & "Frustration/aggression". This Insecurity feeling of women has individual and collective consequences that made them to adopt "Precautionary actions", such as secrecy and silence. These insecurity feelings are also visible in social level.