تحليل خطبه حضرت زينب سلام الله عليها در كوفه براساس نظريه كنش گفتار سرل

نظريه كنش گفتار يكي از رويكردهايي است كه در حوزه تحليل گفتمان مطرح شده است. اين نظريه در آغاز توسط آستين مطرح شد و سپس به كوشش جان سرل توسعه و تكامل يافت. سرل كنش‌‌هاي گفتاري را به پنج دسته اظهاري، اعلامي، عاطفي، ترغيبي و تعهدي تقسيم‌بندي نمود. مقاله حاضر براساس نظريه كنش گفتار سرل، خطبه حضرت زينب سلام الله عليها را در كوفه بررسي كرده و به اين نتيجه رسيده است كه كنش‌‌هاي اظهاري، عاطفي و ترغيبي به ترتيب بيشترين كاربرد را در اين خطبه داشته و در مقابل كنش‌‌هاي اعلامي ‌و تعهدي به هيچ وجه به كار نرفته است. تطابق بافت موقعيتي خطبه با انواع كنش هاي به كار رفته در متن و بسامد آن ها، نشان از قدرت بالاي مخاطب شناسي و درك عميق آن حضرت از بافت موقعيتي است. روش استفاده شده در اين بررسي، تحليل محتوا (يا گفتمان) است و واحد تحليل، مضمون در نظر گرفته شده است.