مقدمه اي بر گرايش به طبيعت در نمونه هايي از معماري معاصر ايران

اين تحقيق بر آن است كه با تحليل تعدادي از آثار معماري معاصر ايران از منظر طبيعت­گرايي به الگوهايي دست يابد و با استفاده از آنها، نحوه برخورد با طبيعت را در تعدادي از آثار معماران معاصر ايران از نظر كمي و كيفي ارزيابي كند. پرسش اصلي در اين پژوهش آن است كه، تجلي طبيعت­گرايي در معماري معاصر ايران چگونه بوده­است؟ در فرايند تحقيق از تكنيك هاي توصيفي- تحليلي استفاده شده و داده هاي مورد نياز براي شكل گيري نظري موضوع با روش كتابخان هاي، و تحليل هايي كه براي هر اثر آورده شده با روش مطالعات ميداني جمع آوري مي شوند. فرايند تحقيق و استنتاج بر مبناي تحليل نمونه هاي موردي، كه از ميان آثار برجسته معماري معاصر ايران انتخاب شده­اند، استوار شده­است. دستاوردهاي پژوهش نشان­دهنده آن است كه استفاده از مصالح طبيعي، به كارگيري آب در طرح، و بهره­گيري از فرم هاي طبيعي بيشترين تاثير را در چگونگي گرايش به طبيعت در معماري معاصر ايران داشته­اند.