بررسي امكان استحصال و بهره برداري از آب باران به منظور آبياري در گلخانه هاي استان خراسان رضوي

استقرار ايران بر روي كمربند خشكي جهان، افزايش روزافزون جمعيت و نياز به منابع آبي جديد، ضرورت بهره برداري و استفاده هر چه بهتر از كليه آب­هاي قابل استفاده اعم از منابع زيرزميني، منابع سطحي و رواناب­هاي حاصل از بارندگي را آشكار مي سازد. كارآيي و نقش موثر استفاده از سطوح آبگير باران در آبياري تكميلي، در گذشته توسط اساتيد مختلفي بررسي شده و مورد تائيد قرار گرفته است لذا در اين مقاله با محاسبه ميزان آب قابل جمع آوري از محل بارندگي­هاي سالانه بر روي پوشش گلخانه­ها و يا در صورت نياز ايجاد يك سطح ايزوله در كنار گلخانه و هدايت آب­هاي حاصله به درون يك استخر از جنس ژئوممبران كه بر اساس آمار بلند مدت ايستگاه هاي هواشناسي استان بدست آمده است، به امكان استفاده از اين آب­ها در آبياري برخي از محصولات عمده گلخانه اي استان در يك سيستم هيدروپونيك بسته و محاسبه سطح ايزوله مورد نياز براي تامين نياز آبي اين گياهان (با در نظر گرفتن روش هايي براي جلوگيري از تبخير آب­هاي جمع آوري شده) پرداخته شده است. بحراني و ممنوعه بودن اكثر دشت­هاي استان خراسان رضوي، عدم دسترسي به منابع آبي مناسب و نيز بالا بودن عمر مفيد ورق هاي ژئوممبران، توجيه اقتصادي در استحصال آب باران را روشن مي سازد. از سوي ديگر با استفاده از زمين­هاي ديم و فاقد كاربري مناسب در اين روش و احداث گلخانه، سبب افزايش بهره وري اراضي گرديده و در توليد و اشتغال يك منطقه تاثير گذار خواهد بود. در اين روش با توجه به نياز آبي گياهان كشت شده در گلخانه نسبت به جمع آوري آب باران سطح فوقاني گلخانه و بخشي از سطح اراضي مجاور آن (متناسب با متوسط بارندگي شهر مشهد و ميزان آب قابل استحصال از اين سطح) كه عايق بندي و آماده سازي شده است در استخرهاي ژئوممبران اقدام مي شود تا به عنوان آب آبياري در زمان­هاي مناسب مورد استفاده قرار گيرد. البته هنوز تا اجرايي شدن اين روش نيازمند انجام آزمايشاتي بر روي حفظ سلامت آب در دراز مدت و نحوه كنترل كيفيت آن خواهيم بود.