استرس ادراك شده و بهزيستي هيجاني در بيماران سرطاني: نقش واسطه اي راهبردهاي مقابله مذهبي

مطالعه حاضر با هدف آزمون نقش واسطه اي مقابله مذهبي در رابطه استرس ادراك شده و بهزيستي هيجاني در بيماران سرطاني انجام شد. 155 بيمار به نسخه كوتاه مقياس مقابله مذهبي (پارگامنت، كوينگ و پرز، 2000)، مقياس استرس ادراك شده (كوهن، كمارك و مرملستين، 1983) و فهرست عواطف مثبت و منفي (واتسون، كلارك و تلگن، 1988) پاسخ دادند. به منظور آزمون نقش واسطه اي مقابله مذهبي در رابطه استرس ادراك شده و بهزيستي هيجاني از روش مدل يابي معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج نشان داد كه رابطه خودكارآمدي ادراك شده با راهبرد مقابله مذهبي مثبت، مثبت و معنادار و رابطه درماندگي آموخته شده با راهبرد مقابله مذهبي منفي، مثبت و معنادار، رابطه خودكارآمدي ادراك شده با عاطفه مثبت، مثبت و معنادار و رابطه بين درماندگي آموخته شده با عاطفه منفي، مثبت و معنادار و در نهايت، رابطه مقابله مذهبي مثبت با عاطفه مثبت، مثبت و معنادار و رابطه مقابله مذهبي منفي با عاطفه منفي، مثبت و معنادار بود. همچنين، نتايج از نقش واسطه اي راهبردهاي مقابله مذهبي مثبت و منفي در رابطه بين استرس ادراك شده و بهزيستي هيجاني حمايت كردند. در نهايت، در مدل مفروض، تمامي وزن-هاي رگرسيوني از لحاظ آماري معنادار بودند و متغيرهاي پيش بين به ترتيب حدود 80 و 60 درصد از پراكندگي متغيرهاي عاطفه مثبت و منفي را تبيين كردند. نتايج پژوهش حاضر نشان مي دهد كه در بين بيماران سرطاني در مواجهه با تجارب استرس زا، بخشي از پراكندگي اندازه هاي منتسب به عواطف مثبت و منفي آنها، از طريق تمايز در مقادير راهبردهاي مقابله مذهبي مثبت و منفي قابل تبيين است.