استفاده از لنز تماسي سخت نفوذپذير به گاز در بهبود حركات لرزشي و كيفيت بينايي در بيماران دوربين با آستيگماتيسم دچار نيستاگموس مادرزادي

هدف: تعيين تاثير استفاده از لنز تماسي سخت نفوذپذير به گاز در بهبود حركات لرزشي و كيفيت بينايي در بيماران دوربين با آستيگماتيسم دچار نيستاگموس مادرزادي. روش پژوهش: در اين مطالعه گزارش موارد مداخله اي آينده نگر، بيماران مبتلا به نيستاگموس مادرزادي با دوربيني بيش تر يا مساوي 5/0+ ديوپتر و آستيگماتيسم بالاي 1- ديوپتر كه طي دو سال به بيمارستان لبافي نژاد مراجعه نمودند، انتخاب شدند. تمام بيماران از عينك استفاده مي كردند. براي همه بيماران قبل و سه ماه پس از تجويز لنز تماسي، معاينات كامل چشمي شامل: حدت بينايي، حساسيت كنتراست و ويديو نيستاگموگرافي (شامل فركانس، دامنه و شدت نيستاگموس) صورت گرفت. يافته ها: در مجموع، 32 چشم از 16 بيمار با ميانگين سني 9/4±6/18 سال، مورد بررسي قرار گرفتند. متوسط عيب انكساري آن ها به صورت اسفر 44/2±45/2+ ديوپتر (دامنه 5/0+ تا 5/7+)، متوسط معادل كروي 35/2±5/1+ ديوپتر (دامنه 1- تا 5/7+) و متوسط آستيگماتيسم 83/0±90/1- ديوپتر (دامنه 1- تا 4-) بود. ميزان تغيير حدت بينايي بر اساس واحد لوگمار در ديد يك چشمي از 23/0±56/0 به 23/0±51/0 و در ديد دوچشمي از 25/0±54/0 به 25/0±48/0 به صورت معناداري بهبود يافت (007/0P=). افزايش ميزان حساسيت كنتراست در فركانس هاي پايين (02/0P=) و متوسط (001/0P<) معني دار و در فركانس بالا بي معني بود (70/0P=). ميزان فركانس، دامنه و شدت نيستاگموس پس از مصرف لنز تماسي كاهش يافت (001/0P<). نتيجه گيري: استفاده از لنزهاي تماسي سخت نفوذپذير به هوا در بيماران مبتلا به نيستاگموس مادرزادي، ديد اصلاح شده تك چشمي و دوچشمي را افزايش مي دهد. هم چنين حساسيت كنتراست و شاخص هاي حركتي نيستاگموس (فركانس، دامنه و شدت) به ميزان قابل توجهي پس از استفاده از لنز تماسي در بيماران مبتلا به نيستاگموس مادرزادي بهبود مي يابد.