پالايش خاك هاي آلوده به بنزين در محيط هاي شهري با استفاده از روش واجذبي حرارتي

شت بنزين و آلودگي خاك ناشي از آن به علت ارتباط مستقيم خاك با آب هاي زيرزميني، منبعي براي آلودگي آب و اتمسفر مجاور آن شده است و تهديدي جدي براي سلامتي انسان ها به شمار مي آيد. در اين تحقيق، خاك نمونه از اطراف پالايشگاه تهران جمع آوري و در غلظت هاي ppm 4000 و ppm 10000 با بنزين آناليز شد. به منظور بررسي اثر دما و زمان ماند در غلظت بنزين در خاك از روش واجذبي حرارتي با دماي پايين (LTTD) در دماهاي 90، 110 و 150 درجه سلسيوس و زمان هاي ماند 10، 20 و 25 دقيقه استفاده شد. پس از انجام آزمايش ها نمونه ها از طريق دستگاه كروماتوگرافي گازي آناليز شدند. نتايج آناليز نمونه ها نشان داد كه حداكثر درصد حذف آلاينده از خاك 5/94 درصد براي نمونه هايي با غلظت ppm 4000 در دماي 150 درجه سلسيوس و زمان ماند 25 دقيقه به دست آمد. همچنين، نتايج آزمايش ها حاكي از اين بود كه افزايش دما و درجه حرارت موجب افزايش حذف بنزين از نمونه هاي خاك شد. با توجه به درصد هاي بالاي حذف بنزين از نمونه هاي آزمايش شده مي توان نتيجه گرفت كه پالايش خاك به طريق واجذبي حرارتي روشي موثر براي حذف هيدروكربن هاي نفتي از قبيل بنزين براي خاك هاي آلوده به شمار مي آيد.