فرآيند شهرنشيني و تحول چشم انداز زراعي مطالعه موردي: شهر مينودشت طي دوره 1336 تا 1389

توسعه شهري در غالب موارد به زيان مرغوب ترين اراضي كشاورزي مي انجامد و علاوه بر گسترش افقي شهر در اراضي كشاورزي، باعث تغيير چشم انداز زراعي پيرامون شهر از طريق تغيير كاربري و قطعه قطعه شدن بيش از حد اراضي مي شود. هدف اصلي از انجام پژوهش حاضر به بررسي و تحليل تغيير و تحول چشم انداز زراعي در پيرامون شهر مينودشت طي سال هاي 1336 تا 1389 مي پردازد. براي رسيدن به هدف تحقيق، از روش تحقيق نوع تركيبي (توصيفي­ـتحليلي) و تاريخي استفاده شده است. داده هاي آن از روش­هاي كتابخانه اي (عكس هاي هوايي و تصاوير ماهواره اي) و ميداني جمع آوري شده و با استفاده از نرم افزارهاي GIS تحليل شده است. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه از زمان شهر شدن مينودشت ساختار و كاركرد اراضي پيرامون آن، تحت تاثير رشد جمعيت شهر و فرآيندهاي اجتماعي و اقتصادي آن پيوسته تغيير يافته است. نتيجه اين روند، تغيير و تبديل كاربري اراضي حاصل خيز منطقه به نفع كاربري هاي شهري به­ويژه مسكوني بوده است. رشد تقاضا براي زمين در نتيجه ي افزايش جمعيت، به همراه بورس بازي زمين، سبب شده تا اراضي حاشيه شهر ابتدا از زير كشت خارج شده و به آيش گذاشته شود، سپس براي تغيير كاربري و فروش قطعه قطعه شود. از چالش­هاي اين پژوهش حاضر دست­يابي به اطلاعات عكس هاي هوايي محسوب مي شود.