الگوهاي شهرنشيني در ايران و جهان

چكيده در اين مقاله هدف ما بررسي الگوهاي شهرنشيني در ايران با توجه به عوامل موثر بر شهرنشيني و سهم هر كدام از اين عوامل در افزايش رشد شهري مي باشد. رشد طبيعي، تبديل روستا به شهر، مهاجرت از روستا به شهر و ادغام روستا در شهر عواملي هستند كه هر كدام در دهه هاي مختلف به عنوان يكي از عوامل اثر گذار در رشد شهري بوده اند. بدين منظور با استفاده از اطلاعات سرشماري ها در سال هاي مختلف در يافتيم كه در طي اين سال ها جمعيت شهري از 38 درصد به 66 درصد افزايش يافته است و تعداد شهرها از 373 شهر به 1000 شهر رسيده است. ميزان رشد شهري در طي سال هاي 1335 تا 1385 در طي 50 سال گذشته 3.9 درصد شده است. افزايش طبيعي با 58 درصد، تبديل روستا به شهر با 24 درصد، مهاجرت از روستا به شهر با 14 درصد و ادغام روستا در شهر با 2.7 درصد در رشد شهري موثر بوده است. در طي سال هاي 85 – 1375 جمعيت شهري رشد 2.7 درصدي را داشته است. واژگان كليدي: شهرنشيني، مهاجرت، الگوهاي شهري، رشد طبيعي، سرشماري