تطبيق ترانه هاي فايز دشتستاني و امير پازواري

چكيده ترانه هاي عاميانه، نشان داده كه هنر و زيبايي در انحصار طبقات عالي و تربيت شده، نيست؛ بلكه نابغه هاي ساده اي نيز وجود دارند كه در محيط هاي ابتدايي تولد يافته، احساسات خود را بي تكلف با تشبيهات ساده و به شكل آهنگ ها و ترانه هاي عاميانه بيان مي كنند؛ گاهي به قدري زيبا و با مهارت بيان مي شود كه اثر آن ها جاوداني مي شود؛ اين نابغه هاي گمنام، سرايندگان ترانه هاي عاميانه مي باشند. در ميان ترانه سرايان معروف، و از خوش نامان عرصه فرهنگ ملي و محلي؛ مي توان به فايز دشتستاني و امير پازواري اشاره نمود. اين دو شاعر ترانه سرا، در ادبيات شفاهي جنوب و شمال كشور معروفند؛ براستي آيا ادبيات فولكوريك مناطق را مي توان با هم مقايسه نمود؟ و چرا ترانه هاي عاميانه در قرون متمادي، كه با خشم و نفرت محافل رسمي ادب مواجه بوده؛ و جرات نداشته است كه پاي در هيچ ديوان و تذكره ادبي بگذارد؟ بديهي است كه آداب و رسوم و فرهنگ مناطق، اگر چه مختلف است، اما وجوه اشتراك فراواني را مي توان در ادبيات آنها جستجو كرد. ترانه هاي اين دو شاعر، از جهات سبك و نوع بيان و مضامين و محتوا و درون مايه اشعار از جمله؛ بيان درد و رنج هاي مردم و گله از معشوق و فراق يار قابل مقايسه است؛ اين مقاله علاوه بر معرفي دو شاعر طبري و دشتستاني، به بررسي و تطبيق ترانه هاي اين دو شاعر مي پردازد.