مقايسه پير در شعر حافظ و ديوان هاي حكيم فضولي

چكيده در همه مكاتب عرفاني، به ويژه در عرفان اسلامي بر لزوم راهنما و مرشد تاكيد شده است. اهل طريقت را اعتقاد براين است كه بي وجود واسطه، توفيق در سلوك ميسر نيست ومبتديان را بدون هدايت پيري منتهي راه پرفراز ونشيب طريقت پيمودني نيست.در ديوان خواجه شيراز هيچ سند قاطعي كه حكايت از سرسپردگي حافظ به يك پير واقعي يعني مشايخ طريقت داشته باشد در دست نيست.ولي با اين وجود به لزوم داشتن پير و آرزوي يافتن دليل راه و همانند عقايد متصوفه، عقيده به لزوم پيروي سالك از پير، در افكارش مشهود ميباشد.در ديوانهاي فارسي وتركي حكيم فضولي با توجه به مدايح و ثنايايي كه درباره ايمه معصومين سروده شده، به صراحت پير فضولي مشخص مي شود و درگاه پير مغان نيز در اشعارش والاتر از فرشته و راهبر به سوي آب زندگاني مي باشد.در اين تحقيق به روش تطبيقي پير از ديدگاه عرفان و نظريات دو شاعر عارف بزرگ درباره پير و لزوم داشتن آن بررسي خواهد شد تا اشتراكات و افتراقات آن روشن شود.