بررسي تطبيقي حكمت و خرد در اشعار امروالقيس و رودكي

چ يكده در ميان ادبيات جهان، دو ادب فارسي و عربي با وجوه مشترك فراوان م يتوانند سهم به سزايي را در پژوه شهاي تطبيقي داشته باشند. خردورزي و عقل مداري و به تعبير زيباتر حكمت، يكي از اين وجوه مشترك و قابل مقايسه است. امروالقيس كندي سرآمد سخ نسرايان عرب در يك كفه ترازوي اين قياس و رودكي سمرقندي، آدم الشعراي شعر فارسي در كفه ديگر جاي گرفته است. امروالقيس، روزنه هايي از حكمت جاهلي را با استمداد از فطرت و تعاليم گذشته و تجربه زندگي در اشعارش پياده كرده و رودكي نيز با همين مفاهيم يادشده، ولي با در دست داشتن گنجينه مه متر، يعني اسلام، كه چشمه بينش و خردورزي است، پا به عرصه شعر نهاده است.