تحليل نشانه شناختي "من و ديگري" در گفتمان پل والري "ديگري در خويش"

يكي از مباحث مهم در آثار پل والري، نويسنده فرانسوي قرن بيستم، مسئله «ديگري» است كه به شناخت منجر مي شود. «ديگري» به شكل تازه اي در ارتباط با «من» نويسنده مطرح شده كه «انعكاسي از «خود» است و ديالكتيكي بين اين دو برقرار است. مخاطب با دو نمود از نويسنده مواجه است: خودديگريت وخودهماني[1]. درواقع، والري مثال ملموسي از «ديگربودن در خود»[2] را به تصوير مي كشد كه نمودي از يك «شخص ثالث ناشناخته» است و با او گفت­وگوي دروني دارد. رويكرد اين پژوهش براي نشان­دادن رابطه «من» و «ديگري»، نشانه شناسي مكتب پاريس و همچنين تحليل پل ريكور است. هدف از ارائه اين پژوهش آن است كه نشان دهيم چگونه «من» نويسنده در ارتباط با «ديگري» مطرح مي شود و چگونه نويسنده به شناختي از خود دست مي يابد.