جلوه هاي ساختاري و مضموني تئاتر ابزورد در نمايشنامه هاي بهمن فرسي

پژوهش حاضر با تاكيد بر جلوه هاي ساختاري و مضموني تئاتر ابزورد به مثابه شكل نويني از پردازش نمايشي، مجموعه اي از اصول نمايشي وام­گرفته از اين تئاتر، در نمايشنامه هاي دهه چهل بهمن فرسي را مطالعه مي­كند. يكي از اين اصول، درك نوين فرسي از مقوله كنش دراماتيك است كه به نوعي، عامل اصلي انتقال مفاهيم مورد نظر نويسنده به­شمار مي­رود. فرسي در اين روش، متاثر از تئاتر ابزورد، نقش رويدادهاي بيروني نمايش و پيرنگ علي­ومعلولي رايج در تئاتر سنتي را كنار گذاشته و لايه هاي فكري و عقيدتي نمايش را تقويت كرده است. طرح مدور نمايش ها، پيچيدگي و نمايش مورب شخصيت ها و مواضع فلسفي- عقيدتي آنان، تصاوير شاعرانه، گسترش و غلبه لايه كلامي نمايش بر لايه كنشي و پايان باز نمايش- كه در آن خبري از گره گشايي نيست- رويكردهاي نوآورانه اي هستند كه در نمايشنامه هاي فرسي به­كار گرفته شده اند كه اين خود نشان دهنده تاثيرپذيري بارز فرسي از اين مكتب هنري و نمايشي است. مسئله اصلي اين پژوهش، كشف و شناسايي حدود تاثيرهايي است كه اين گونه متفاوت نمايشي بر نمايشنامه هاي بهمن فرسي داشته است.