تاثير استراتژي‌هاي سوراخ كاري بر ميزان سايش ابزار در فولاد آلياژي AISI D2

The Impact of Hole Making Strategies on Tool Wear in AISI D2 Tool Steel

سايش ابزار يكي از مهم‌ترين مشكلات در ماشين‌كاري فولادها است كه تاثير به سزاي بر كيفيت سطح و هزينه ماشين‌كاري قطعات توليد شده دارد. سوراخ‌كاري فولادهاي سردكار به دليل سختي و چقرمگي بالا، سايش شديد ابزار را در پي‌دارند. تحقيقات صورت گرفته درزمينه سايش ابزار در سوراخ كاري نشان مي‌دهد كه استراتژي هاي ايجاد سوراخ به دليل تفاوت در مسير ابزار و نحوه درگيري با قطعه كار مي‌تواند تاثير بسياري بر سايش ابزار داشته باشد. ازاين‌رو در اين تحقيق سايش ابزار در چهار استراتژي ايجاد سوراخ فرزكاري مارپيچ، فرزكاري پروفايل سوراخ‌كاري معمولي و سوراخ‌كاري با پيش مته بررسي گرديد. نتايج نشان داد كه كمترين و بيشترين سايش ابزار لبه اصلي به ترتيب توسط فرزكاري مارپيچ و سوراخ‌كاري با پيش مته به دست آمد. همچنين در چهار استراتژي بررسي‌ شده، سايش ابزار لبه كناري نسبت به لبه اصلي كمتر بود و بيشترين سايش لبه كناري در روش سوراخ‌كاري معمولي به دست آمد.

Tool wear in machining of steel is one of the most important problems that has a great effect on surface roughness and cost of machining parts. Hole making of the cold work steel because of their its high hardness and toughness cause severe tool wear. Research down doing on the tool wear in hole making strategies shown that hole making method because of difference in path of tool and interaction of tool with workpiece has a significant effect on the tool wear. Therefore in this paper tool wear in four hole making strategies helical milling, profile milling, drilling and drilling with predrilling was evaluated. The results showed that the lowest and highest of front cutting edge wear are respectively achieved by the helical milling and drilling with predilling. Also in the four investigated hole making strategies, the Periphery cutting edge wear is lower than front cutting edge and the highest Periphery cutting edge wear is for the drilling.