تاملي در مضامين و شگردهاي بلاغي غزليات ولي دشت بياضي

يكي از بزرگان و مفاخر استان خراسان جنوبي كه تاكنون جايگاه ادبي او ناشناخته مانده، ولي دشت بياضي است. بدين منظور به شيوهي توصيفي و تحليل محتوا به بررسي مضامين و زيباييهاي لفظي و معنوي اشعار او پرداخته اند. نتايج تحقيق حاكي از آن است كه غزل ولي دشت بياضي غزلي شيوا و دل نشين در موضوع عشق مجازي است و ويژگيهاي مكتب وقوع را دارد. شعرش پر از سوز و گداز است، حالات مختلف عشق را به زيبايي و شيوايي و با زباني رسا و سليس به تصوير كشيده است، اما از انديشهي چندان والايي برخوردار نيست. مهم ترين مضامين غزليات ولي دشت بياضي، عشق و حالات عشقي، آن هم از نوع وقوعي آن است، نااميدي و قتل از ديگر مضامين پر بسامد در غزليات او هستند. اما شعر او از نظر ظاهري تسلط بر استعمال بهجا و موثر صور خيال و آرايههاي بديعي در جايگاه ممتازي قرار دارد. ساختن تركيبات تصويري و حركت در قطب استعاري زبان بويژه تشخيص، از شگردهاي بارز بلاغي شعر او هستند.