تحليل بازدارنده­ هاي مديريت منابع آب (مطالعه موردي: دشت همدان- بهار)

با توجه به نقش آب در فعاليت­هاي كشاورزي دشت­هاي كم آب كشور و تاثير كمبود آب بر كشاورزي اين مناطق، مي­توان راهكار مناسب براي ادامه فعاليت كشاورزي در آينده را استفاده علمي از آب دانست. دشت همدان- بهار نيز به عنوان يكي از دشت­هاي كم آب كشور از اين قاعده مستثني نيست. بنابراين شناخت چالش ­ها و بازدارنده­ هاي مديريت منابع آب در اين دشت ضروري به نظر مي رسد. هدف اين پژوهش مقايسه­ ي بازدارنده­ هاي مديريتي منابع آب از ديدگاه كشاورزان و كارشناسان دشت همدان -بهار و بررسي ارتباط بين ويژگي­هاي فردي و زراعي كشاورزان با رفتارهاي مديريت منابع آب مي باشد. روش اين پژوهش از نوع توصيفي-پيمايشي است و ابزار پژوهش، شامل پرسشنامه بازدارنده­ هاي مديريتي منابع آب و پرسشنامه سنجش رفتارهاي مديريت منابع آب است. در اين تحقيق، براي تجزيه و تحليل داده ها از آزمون t و رگرسيون چندگانه استفاده شد. نتايج نشان داد كه بين ديدگاه كاربران و كشاورزان در ارتباط با عامل­ هاي بازدارنده­ هاي مديريتي، تنها عامل آموزش و ترويج (39/8t=، 01/0p) تفاوت معناداري داشت. ضمن آن كه از بين ويژگي هاي فردي و زراعي كشاورزان با رفتارهاي مديريتي آنها عامل­ هاي سن(253/0-=βو 05/0P=)، سطح تحصيلات(411/0=βو 002/0P=) و ميزان درآمد(264/0=βو 044/0P=) با رفتارهاي مديريتي كشاورزان نيز ارتباط معني­ داري مشاهده شد.