تاثير تفكر دوگانه فلسفي در آلمان بر تفكر اجتماعي و سياسي يورگن هابرماس در دهه 1950

هدف مقاله حاضر مطالعه انديشه اجتماعي و سياسي يورگن هابرماس متفكر فلسفي و جامعه‌شناس آلماني در دهه 1950 است. در اين پژوهش چهار اثر مهم هابرماس مورد بررسي قرار مي‌گيرد: «مطلقت و تاريخ« (1954)، »ديالكتيك عقلاني‌كردن، فقرگرايي در توليد و مصرف» (1954)، «گزارش منابع بحث‌هاي فلسفي درباره ماركس و ماركسيسم« (1957) و »بين فلسفه و علم: ماركسيسم به‌ مثابه نقد« (1960). نوع پژوهش حاضر، كيفي و روش آن كتابخانه‌اي مي‌باشد. همچنين اين پژوهش بر اساس نظريه موضوع‌گرا مورد مطالعه قرار گرفته است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه فكر اجتماعي و سياسي هابرماس در اين عصر تحت تاثير هايدگر قرار دارد. او به فناوري بدبين است و با فكر تصاحب طبيعت به معناي تلاش براي سلطه بر آن مخالف است. هابرماس با تقسيم عقلانيت به سه نوع عقلانيت اقتصادي، فني و اجتماعي در اين دوره معتقد است كه عقلانيت حاكم در جامعه صنعتي غربي از نوع ابزاري است. هابرماس تاكنون به اين فكر معتقد باقي‌مانده است. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان مي‌دهد كه هابرماس در اين دوره از زندگي خود تحت تاثير فكر اجتماعي و سياسي دوگانه حاكم در اين عصر در آلمان، يعني فكر اجتماعي و سياسي اميد و نااميدي، قرار دارد.