جلوه‌هاي ظلم‌ستيزي در طنز برخي نويسندگان معاصر

Manifestation of Fighting against Injustice In some Contemporary Authors

در آغاز سده چهارده شمسي(1300به بعد) و پيامدهاي انقلاب مشروطه و روند "مدرن كردن يا ساختن" ايران بخشي از بالقوه‌هاي شكستن تابوهاي سنتي در شكل گوناگون‌اش بالفعل شد. در همان زمان‌ها بود كه نويسندگان(به طور خاص داستان‌نويسان) به روايت نوشتاري در شكل مدرن غربي آن يعني داستان يا قصه اقدام كردند. اگر به ريشه‌هاي فرهنگ ايران توجه شود بن‌مايه‌هاي اصلي آن را شادي و نشاط شكل مي‌دهد. بر اين اساس در ادبيات متعهد و معناگراي معاصر طنز اخلاقي تبيين‌كننده فضيلت عدالت اجتماعي و فرياد اعتراضي است بر هرگونه زشتي و پليدي، كه در همه حوزه‌ها جلوه‌گري مي‌كند.

At the beginning of fourteenth century (1300 afterward) and the consequences of Mashrouteh era and the "modernization or structure" process are part of the potentials of traditional taboos breaking. In that era the authors – specially the playwrights – started to write their stories in modern Western method. If the roots of Iranʹs culture are paid attention, the happiness and gladness are known as its fundamental basics.